เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของVenles District
[VD]Noll008 : กลมกลืนกับคล้อยตาม
- อาเจ๊ในงานศพไม่ใช่ทาเลียเน้อ เป็นแม่ของคนตายคนหนึ่งที่ใช้บริการจากเซนท์เวิร์ค
ในตัวโบสถ์ที่เสียงสวดอธิษฐานก้องกังวาน โนลจับจ้องหญิงนางหนึ่งไม่ละสายตา เทรสที่เกือบผล็อยหลับไปแล้วกลับมาตื่นเต็มตา เขารู้ว่าเมื่อโนลสนใจอะไรต้องเป็นเรื่องสนุก เพราะมันไม่ใช่เรื่องทั่วไป
"นายรู้จักผู้หญิงคนนั้นเหรอ ?" เทรสกระซิบกระซาบไม่ให้เสียงตัวเองเด่นเกินเสียงสวด
"...ไม่รู้จัก" โนลตอบด้วยโทนเสียงปกติที่ไม่เด่นเกินเสียงสวด
คำตอบทำให้เทรสเนื้อเต้น งานเก็บกวาดนี้เขาเป็นคนรับเรื่องเองทั้งหมดจึงมั่นใจว่าโนลไม่มีทางรู้จักหญิงคนนั้นในฐานะผู้ว่าจ้างหรือคนส่งบัตรเชิญงานศพนี่ก่อนแน่ ๆ แต่โนลกลับสามารถขี้ถูกตัวได้โดยไม่มีมูลอะไรมาก่อน เป็นแค่ความบังเอิญหรือโนลสัมผัสได้ว่าหล่อนมีอะไรเกี่ยวข้องใกล้ชิดกับคนตาย ? เทรสมองหญิงนั้นตามโนลแล้วหันกลับมากระซิบอีก
"ทำไมนายถึงมองหล่อนล่ะ ?"
มองจากสภาพตอนนี้หญิงที่ว่านั่งห่างจากเขาสองคนชนิดหัวแถวกับท้ายแถว นุ่งชุดดำเหมือนคนอื่นทั้งห้อง แถมหันหลังไม่เห็นหน้า ไม่มีอะไรพิเศษเตะตาทั้งนั้น โนลเงียบ ปิดปากเรียบเป็นเส้นตรง ยกมือขึ้นหมายเกาใต้ตาแล้วก็ลดมือลงเมื่อปลายเล็บเคาะโดนเลนส์แว่น
"ไม่รู้สิ"
โนลตอบ เขาอธิบายการกระทำของตัวเองไม่ได้เพราะมันไม่ได้มาจากความคิด
.
.
-------------------------
.
.
หลังการสวดอธิษฐานจบลง ถึงเวลาให้ผู้ร่วมงานอำลาผู้ตายเป็นครั้งสุดท้าย ผู้คนลุกขึ้นมาเข้าแถวเรียงหนึ่งรอคิวจุมพิตผู้ตายที่นอนสงบอยู่ในโลง เพียงแต่งานนี้ศพผู้ตายมีสภาพเละเป็นเมือกอยู่ในถุงไวนิลจึงให้แขกวางดอกไม้บนโลงแทน เทรสกับโนลเข้าคิวอยู่ลำดับสุดท้าย
เสียงสะอึกสะอื้น
หญิงที่โนลจับจ้องมาตลอดกำลังร่ำไห้ครวญครางอยู่ข้างโลง การก้มหัวเอามือปิดหน้าและห่อไหล่ลู่ยิ่งทำให้ร่างกายหล่อนที่เล็กอยู่แล้วลีบลงจนเหมือนตัวเด็ก กระนั้นเธอก็ยังโดดเด่นท่ามกลางผู้คนที่สูงใหญ่กว่า
"แกรี่ลูกแม่ช่างน่าสงสารนัก พระเจ้ามอบบททดสอบที่โหดร้ายแก่ลูกหนักเกินไปแล้ว แม้แต่จะผู้คนได้มองหน้าเป็นครั้งสุดท้ายก็ยังทำไม่ได้..."
หล่อนเศร้าโศกและรำพึงถึงลูกชายที่จากไปอย่างน่าเวทนา ผู้คนหันไปมองด้วยความเห็นใจ เธอกลายเป็นตัวเอกในงานแทนแกรี่ที่นอนอยู่ในโลงทันที ทุกคนในที่นั้นสนใจเธอ จ้องมองเธอ รวมทั้งชายสองคนที่ยืนถือกุหลาบขาวคนละดอกอยู่ใต้ประตูทางเข้า ณ ตำแหน่งที่ห่างจากหล่อนที่สุด เทรสกับโนล เทรสไม่มองหล่อนอย่างเวทนาสงสารแต่ก็ยังเป็นสายตาคนนอกที่กลมกลืนกับสิ่งอื่นในโบสถ์ แต่โนลไม่ใช่ หล่อนสังเกตเห็นความไม่กลมกลืน เมื่อหล่อนทำตัวโศกแล้วโศกอีกท่าทางโนลก็ยังไม่เปลี่ยน หล่อนจึงเงยหน้าขึ้นพูด
"ผู้มีพระคุณของฉันจากบริษัทเซนท์เวิร์ค จะรังเกียจหรือไม่ถ้าฉันขอเชิญมากล่าวอำลาแกรี่เป็นครั้งสุดท้ายตรงนี้" จุดสนใจในห้องย้ายมาที่เทรสกับโนลทันที การโยนกลุ่มความสนใจก้อนใหญ่ลงมายังจุดไม่สำคัญอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยนี่ไม่ต่างจากการแกล้งกันชัด ๆ
ท่ามกลางสายตาจากคนทั้งโบสถ์ เทรสเดินมาถึงก่อน วางกุหลาบขาวในมือตัวเองรวมกับดอกอื่นที่กองพะเนินบนฝาโลง หันไปกล่าวคำแสดงความเสียใจกับคริสตี้ คริสตี้คือชื่อของผู้ว่าจ้าง ชื่อของแม่ผู้ตาย ชื่อของหญิงที่โนลจับจ้องมาตลอดงานพิธี และเป็นชื่อของหญิงที่โยนบทเด่นมาให้เขากับโนลเมื่อครู่ คริสตี้รับมือเทรสไปประคองในสองมือตัวเอง
"มิสเตอร์เซย์ลาส ขอบคุณมากจริง ๆ ที่กรุณาให้ความอาทรแก่แกรี่ในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตเขา"
เทรสยิ้มรับแห้ง ๆ รู้ดีอยู่เต็มอกว่าที่ทำไปนั่นไม่มีอะไรพิเศษนอกจากคำว่างาน แต่บรรยากาศโดยรอบทำให้เขาต้องคล้อยตามไป เขาไม่ห่วงโนลเพราะเชื่อว่าโนลรับมือกับมารยาทพิธีการอะไรเทือกนี้ได้ดีกว่าเขา เมื่อบทเทรสหมดลง ถึงตาโนลเอาดอกไม้ไปวางและมายืนต่อหน้าคริสตี้ คริสตี้รับมือโนลไปประคองในสองมือตัวเองเช่นกัน
"มิสเตอร์รัน...แกรี่ในอ้อมกอดพระผู้เป็นเจ้าต้องตื้นตันใจมากแน่หากรู้ว่าได้รับความเอื้อเฟื้อจากคุณมากแค่ไหน"
โนลเงียบ
เมื่อไม่ได้รับเสียงตอบคริสตี้จึงเงยหน้าขึ้นสบตากับโนล ด้วยสายตาที่ส่งไปหล่อนคาดว่าจะได้รับคำตอบคล้อยตามกลับมาจากสายตาเช่นกัน แต่เมื่อมองลึกเข้าไปในดวงตาสีแดงเลือดที่ฉ่ำจนกลายเป็นสีดำ แทนที่หล่อนจะดึงเขามาทางหล่อนได้กลับเป็นหล่อนถูกดึงไปทางเขาเสียเอง ดึงให้จมลงไปในรูตานั่น หล่อนขนลุก คริสตี้ปล่อยมือจากโนลแรงเหมือนสะบัดทิ้งแล้วรีบกลับไปรวมกลุ่มกับแขกคนอื่น ๆ ประหนึ่งคนตกน้ำตะกายกลับขึ้นฝั่ง
.
.
.
-------------------------
.
.
.
"ทำไมตอนอยู่ต่อหน้าคริสตี้ถึงเงียบไปล่ะ ?"
"..."
"คิดถึงเรื่องอื่นอยู่ ?"
"...อาจจะ"
“คิดถึงเรื่องคริสตี้ ?”
“...อาจจะ”
เทรสชวนโนลคุยระหว่างเดินฝ่าความมืดยามราตรีกลับไปที่รถ ตอนนี้สามทุ่มแล้ว บ้านเมืองรอบตัวถ้าไม่มืดเป็นเงาดำก็สว่างเพราะแสงไฟนีออน เทรสนึกถึงสีหน้าท่าทางของคริสตี้ตอนจ้องตากับโนลแล้วสะบัดมือทิ้ง เขาหัวเราะขบขัน
.
.
To be continued
