[VD]Talia002 : การพบกันครั้งแรก
posted on 20 Jan 2011 03:27 by noll-ran in Talia-Taylor
.
.
.
ทาเลีย เทย์เลอร์เป็นนักแปลพรสวรรค์ที่มีอนาคตการงานก้าวไกลตั้งแต่สมัยยังสาว ตอนนี้อนาคตการงานก็ยังก้าวไกลอยู่แต่”การเปลี่ยนแปลง”ของตัวเธอทำให้เกิดปัญหากับคนรอบข้าง(ไม่)นิดหน่อย เมื่อเกินเยียวยาทาเลียถูกแนะนำให้ย้ายมาเวนเลสเพื่อสิ่งที่ดีกว่า...ดีกว่าสำหรับเพื่อนบ้านเดิม อย่างไรเสียทาเลียไม่มีวันถูกเพื่อนร่วมงานทอดทิ้ง ทาเลียไม่มีวันอดตายตราบใดที่ความสามารถในการแปลยังมีคุณอนันต์สำหรับพวกเขา
.
.
Rowhouseหลังที่ 2 โซนRoyal เวนเลส บ้านทาเลีย
3:40 am
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”
เสียงแหลมปานนกหวีดกรีดขึ้นในเวลาตี3สี่สิบนาทีพอดีเด๊ะ เวลาตื่นประจำวันของทาเลีย หากคุณอยู่ที่นี่มานานพอจะรู้ว่าต่อไปต้องตามมาด้วยเสียงวิ่งตึงตัง เสียงเปิดปิดประตูอย่างบ้าคลั่ง และตามมาด้วยเสียงแท็กซี่จอดเอี๊ยดที่หน้าบ้านในยี่สิบนาที เป้าหมายของทาเลียไม่มีที่อื่นนอกจากโรงพักห่างไป 8 กิโล
Rowhouseหลังที่ 1 โซนRoyal เวนเลส บ้านโนล
4:30 am วันเดียวกัน
เช้าของเช้าตรู่เท่าที่พนักงานบริษัทเอกชนจะเริ่มงาน โนลตื่นขึ้นเพราะเสียงริงโทนโทรศัพท์ที่ประธานบริษัทสวีปเปอร์โทรตามเรื่องงานด่วนเข้า บ้านโนลอยู่ติดกับบ้านทาเลีย ห้องนอนห่างกันแค่กำแพงกั้น แต่ไม่ว่าทาเลียทำเสียงอึกทึกปานฟ้าผ่าแค่ไหนโนลก็ไม่ตื่น เขากลับตื่นได้ด้วยเสียงริงโทนเบา ๆ จากมือถือบนหัวนอนตัวเองเท่านั้น
Rowhouseหลังที่ 2 โซนRoyal เวนเลส บ้านทาเลีย
4:45 am
หลังจากกลับจากแจ้งความที่โรงพัก ทาเลียยืนวิตกจริตอยู่หน้าบ้าน ร่มคันเล็กกับชุดนอนเบาหวิวไม่สามารถปกป้องเธอจากละอองฝนและความหนาวยามเช้าได้ แต่ตราบใดคนที่โทรตามยังไม่มาเธอจะไม่เข้าบ้านตัวเองเด็ดขาด เพราะตอนนี้มันกลายเป็นบ้านใครไม่รู้
หล่อนเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีกิจวัตรแต่ตื่นตอนตี3สี่สิบนาทีทุกวัน ปกติหากไม่เปิดคอมชอปปิ้งออนไลน์ก็ทำงานแปลเอกสารไปเรื่อย จะมีไม่กี่วันในรอบเดือนที่เธอส่งเสียงกรีดร้องราวโลกทลายเพราะตื่นมาเห็นว่านี่ไม่ใช่บ้านตัวเอง นี่คือหนึ่งในวันนั้น จุดเกิดเหตุอยู่ในตู้เสื้อผ้า
ชุดนี้ ไม่ใช่!
ชุดนี้ ไม่ใช่!
ไม่ใช่
ไม่ใช่
พวกนี้ไม่ใช่ชุดของฉัน!!!!!
เช้านี้อากาศเย็นกว่าทุกที ทาเลียที่ตื่นมาจึงอยากหาสเวตเตอร์ใส่อีกชั้นตอนเล่นเนท แต่ปรากฎว่าเสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้าไม่ใช่ของหล่อนเลยสักชิ้น ทั้งผ้าที่ผึ่งไว้บนราว เสื้อบนโซฟา กระโปรงที่แขวนหน้าห้องน้ำ เสื้อผ้าทุกหย่อมบ้านล้วนไม่ใช่ของเธอ มันเป็นของใครไม่รู้ ราวกับว่ามีใครเข้ามาอาศัยอยู่ในบ้านเป็นปี ๆ ตอนที่เธอหลับ ทาเลียขยะแขยงเกินบรรยายและหวาดกลัวอย่างที่สุด
5:05 am
ทาเลียยืนหนาวสั่นอยู่ข้างนอก ฟ้าฝนเหมือนจงใจแกล้งโปรยละอองน้ำลงมาไม่ขาดสายแต่ก็ไม่ทำให้ทาเลียเปลี่ยนใจขยับตัวถอยกลับแม้แต่ก้าวเดียว ความร้อนรุ่มประทุในอกหล่อนทุก ๆ สิบวินาที หล่อนก็กดมือถือโทรออกทุก ๆ สิบวินาทีเช่นกัน ตั้งแต่นั่งแท็กซี่กลับจากโรงพักจนถึงตอนนี้ทาเลียยิงสายร่วม 228 หนไปที่เบอร์ ๆ เดียว ขณะกดเบอร์เดิมครั้งที่ 229 โนลในชุดกันฝนก็ขับสกู๊ตเตอร์คันเล็ก ๆ ผ่านหน้าเธอไป
5:48 am
ทาเลียยืนทนละอองฝนและความหนาวอยู่หน้าบ้านจนปากซีดตัวสั่นกับชุดนอนตัวเดียวที่หล่อนเชื่อว่าเป็นของตัวเอง ก่อนจะกดโทรออกเป็นรอบที่ครึ่งพัน รถบรรทุกขนาดเล็กก็เลี้ยวเข้ามาในซอยโซนRoyalพอดี มันแล่นมาจอดเทียบหน้าทาเลียอย่างนุ่มนวล มองผ่านฝนในแสงจาง ๆ ยามเช้าเห็นชื่อบริษัท”Sent-works”เพ้นท์บนตัวคัน
“พระเจ้า! ฉันรอเธอมาชั่วกัปชั่วกัลป์”
เซนท์เวิร์ค (Sent-works)เป็นบริษัทจัดเก็บแห่งเดียวในแอนลิงค์ที่รับเก็บกวาดสิ่งของน่ารังเกียจขั้นร้ายแรง ความจริงเสื้อผ้าพวกนี้จัดเป็นข้าวของธรรมดาแต่ทาเลียรู้สึกว่าน่ารังเกียจเหลือประมาณหล่อนจึงเจาะจงบริษัทนี้โดยเฉพาะแม้ค่าบริการจะชาร์จแพงกว่าปกติถึงเท่าตัว (ไม่นับค่าบริการพิเศษในการเรียกนอกเวลางานแต่เช้าตรู่)
พนักงานชายในชุดสูทสีดำสวมแว่นตากรอบใหญ่ล้าสมัยหย่อนตัวลงจากที่นั่งคนขับ หยิบร่มลงมากางแม้ว่าตัวรถห่างจากหน้าบ้านแค่เมตรครึ่งและละอองฝนก็ไม่ได้เม็ดใหญ่นัก เมื่อทุกอย่างเข้าที่เขาเงยหน้าสบตากับทาเลียโดยปราศจากอาการใด ๆ
“...ขอบคุณที่เลือกใช้เรา บริษัทเซนท์เวิร์ค ยินดีรับใช้ครับ คุณนายทาเลีย เทย์เลอร์...”
เขาเรียกชื่อผู้ว่าจ้างตามที่ปรากฎในประวัติบัตรเครดิต แล้วจึงก้มหัวให้พร้อมยื่นนามบัตรตัวเอง
“ทาเลีย บราท์!” หล่อนวีนเสียงแหลมแล้วกระชากนามบัตรมา “พอกันทีกับการแนะนำตัว รีบมาจัดการไอ้ของน่ารังเกียจออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้”
ทาเลียสลัดภาพผู้หญิงตัวสั่นงันงกอย่างไร้ทางสู้กลางสายฝนไปจนหมด กระแทกส้นเท้าตึงตังนำพนักงานที่พบหน้าครั้งแรก(ในความคิดเธอ)เข้าไปในบ้าน พนักงานเซนท์เวิร์คเดินตามไปอย่างว่าง่าย หุบร่มตรงชายคา สะบัดไล่หยดน้ำแล้ววางพิงผนังอย่างบรรจง ทาเลียนำลิ่วเข้าไปข้างในชี้กราดไปทั่วถึงจุดที่เธออยากให้จัดการเก็บกวาด นามบัตรที่รับมาวางทิ้งไว้บนตู้รองเท้า หากพิจารณาดี ๆ จะเห็นชื่อ โนล รัน ปรากฎอยู่บนนั้น
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทาเลียและโนลเจอกันในฐานะผู้จ้างและผู้รับจ้าง แต่ทุกครั้งภาพออกมาประหนึ่งเป็นการพบกันครั้งแรกอย่างไม่เสแสร้ง หญิงผู้บกพร่องในการจำกับชายผู้บกพร่องในการระลึก การใช้เวลาร่วมกันของทั้งสองจึงเหมือนลูปซ้ำซ้อน ฉากเช่นนี้จะเกิดขึ้นในซอยRoyalเวนเลสอีกนับครั้งไม่ถ้วนจนกว่าจะมีฝ่ายใดเปลี่ยนแปลง...
.
.
To be continued
- ขอบคุณที่อ่านและเมนท์จ้า
- ตอนที่แล้วชอบคำบรรยายในเมนท์ insanity-san จังเลยอ่ะ เรื่องการกินและย่อยห้องของโนล ฮา ใช่แล้ว คอนเซปท์เป็นอย่างนั้นเลย insanity-san บรรยายออกมาได้สวยงามและประทับใจในแบบที่กิ้งก่านึกไม่ถึงด้วย แฟนตาซีมาก(พูดไม่ถูกแหะ) สรุปว่าชอบมากเลย ขอบคุณนะจ้ะ >3<)
- ปล.เขียนเรื่องได้ไม่ถึงไหน ดันคิดตอนโนลตายออกแล้วแหะ อยากแต่งจัง แต่มันเร็วเกินไป(มาก)สำหรับตอนนี้สินะ orz